احادیث و سخنان

حدیث امام علی در نکوهش کوفیان

حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام با اطّلاع دقیقی که از روانشناسی حاکم بر کوفیان در اختیار داشت، خطاب به آنان فرمود:
اَیُّهَا النَّاسُ، الُْمجْتَمِعَهُ اَبْدانُهُمْ، الُْمخْتَلِفَهُ اَهْوَاوهُمْ، کَلامُکُم یُوهِی الصُّمَّ الصِّلابِ، وَ فِعْلُکُمْ یُطْمِعُ فِیکُمُ الاَعْدَاءِ!
تَقُولونَ فی المجالِسِ: کَیْتَ وَ کَیْتَ، فَإذَا جَاءَ الْقِتَالُ قُلْتُمْ: حِیدِی حَیاد!
مَا عَزَّتْ دَعْوَهُ مَنْ دَعَاکُمْ، وَلا اسْتَرَاحَ قَلْبُ مَنْ قَاسَکُمْ، اعالیلُ بِاَضالِیلَ، وَسَاَلُْتمُونی التَّطْوِیلَ، دِفَاعَ ذِی الدَّیْنِ المطولِ.
لا یَمْنَعُ الضَّیْمَ الذَّلِیلُ! وَلا یُدْرِکُ الْحَقُّ إلاّ بِالْجِدِّ! اَیَّ دار بَعْدَ دَارِ کُمْ تَمْنَعُونَ، وَمَعَ اَیِّ إمَامٍ بَعْدِی تُقَاتِلُونَ؟
الْمَغْرُورُ وَاللّهِ من غَرَرْتُمُوهُ، وَمَنْ فَازَ بِکُمْ فَقَدْ فَازَ – واللّهِ – بِالسَّهْمِ الاَخْیَبِ، و من رَمَی بِکُمْ فَقَدْ رَمَی بِافْوَقَ نَاصِلٍ.
اَصْبَحْتُ وَاللّهِ لا اُصَدِّقُ قولکُمْ، وَ لا اَطْمَعُ فِی نَصْرِکُمْ، وَ لا اُوعِدُ الْعَدُوَّ بِکُمْ. مَا بَالُکُمْ؟ مَا دواوکُمْ؟ مَا طِبُّکُمْ؟ الْقَوْمُ رِجَالٌ اَمْثَالُکُمْ. اَقَوْلاً بِغَیْرِ عِلْمٍ! وَ غَفْلَهً من غَیْرِ وَرَعٍ! وَ طَمَعاً فی غَیْرِ حَقٍّ!؟(۱).
(ای مردمی که بدن های تان جمع و افکار و خواسته های شما پراکنده است!
سخنان شما سنگهای سخت را درهم می شکند، ولی اعمال سست شما دشمنانتان را به طمع می اندازد
در جلسات خصوصی ادّعاها دارید، اما به هنگام جنگ می گوئید ای جنگ! از ما دور شو!
آنکس که شما را بخواند فریاد او به جائی نمی رسد، و کسی که شما را رها کند قلب او از آزار شما در امان نخواهد بود.
به عذرهای گمراه کننده ای متشبث می شوید همچون بدهکاری که (با عذرهای نابجا) از اداء دین خود سرباز می زند (بدانید) افراد ضعیف و ناتوان هرگز نمی توانند ظلم را از خود دور کنند، و حق جز با تلاش و کوشش به دست نمی آید.
شما که از خانه خود دفاع نمی کنید چگونه می توانید از خانه دیگران دفاع کنید؟ و با کدام پیشوا و امام پس از من، به مبارزه خواهید رفت؟ به خدا سوگند فریب خورده واقعی آن کس است که به گفتار شما مغرور شود! و اگر پیروزی به وسیله شما به دست آید پیروزی بی اثری است همانند کسی که در قرعه، برگ نا برنده ای نصیب او شود! و کسی که بخواهد به وسیله شما تیراندازی کند همچون کسی است که با تیرهای بی پیکان تیر انداخته است! سوگند به خدا! به آنجا رسیده ام که گفتارتان را تصدیق نمی کنم و به یاری شما امید ندارم و دشمنان را به وسیله شما تهدید نمی کنم! چه دردی دارید؟ دوای شما چیست؟ طب شما کدام است؟ آنها هم مردانی همچون شما هستند! (چرا آنها این همه پایدارند و شما این قدر سست؟!) آیا سزاوار است بگوئید و عمل نکنید؟ و فراموشکاری، بدون ورع داشته باشید (یعنی رها کردن چیزی نه بخاطر زهد) و امید در غیر حق بورزید؟)

خطبه ۲۹ نهج البلاغه معجم المفهرس.
برگرفته از کتاب امام علی(ع)و امور اطلاعات امنیتی نوشته آقای محمد دشتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *