احادیث و سخنان

طلایه داران رهائی در سخنان امام علی

کسانی که از بند شهوتها آزاد شده اند …
و آنان که در تحمل سختی ها ورزیده گشته اند …
و چون الفت مادر با فرزندانش به جهاد خو گرفته اند.
به خاطر ترس از خداوند، دیدگانشان گریان است، شکمشان- از روی زهد- به پشت چسبیده، و لبهایشان از ذکر پروردگار خشکیده است.
بر سیمایشان غبار خشوع نشسته، روحشان از جاه طلبی و فتنه انگیزی پاک است.
به دست چنین کسانی آزادی زمین و رهائی انسانها امکان پذیر است، و هم اینان می توانند آرمان رهائی امت را تحقق بخشند.
در جستجوی این گونه افراد و حسرت از دوری چنین کسانی است که امام علی (ع) می فرماید:
این القوم الذین دعوا الی الاسلام فقبلوه، و قراوا القران فاحکموه، و هیجوا الی الجهاد فولهوا و له اللقاح الی اولادها، و
[صفحه ۶۸]
سلبوا السیوف اغمادها، و اخذوا باطراف الارض زحفا زحفا و صفا صفا؟ بعض هلک و بعض نجا، …
«کجایند قومی که به اسلام خوانده شدند و آن را پذیرفتند؟
و قرآن را خواندند و آن را به کار بستند؟
به جهاد برانگیخته شدند و به سان ماده شتری که بچه هایش را می نوازد، بدان دل بستند. شمشیرها از نیام کشیدند و گروه گروه و صف در صف کناره های زمین را گشودند.
برخی از آنان به خاک افتادند و برخی رستند.
(زمین به همت چنین گردانی از بند می رهد)
نه زنده ماندن یارانشان، بشارتی بود، و نه در مرگ آنان به سوگ می نشستند (چه، زندگی را در مرگ یافته بودند). دیدگانشان از گریه رنگ باخته، شکمهاشان از روزه داری به پشت چسبیده، لبها از فرط ذکر حق خشکیده، رخسارشان از شب زنده داری به زردی گرائیده و بر سیمایشان غبار فروتنی نشسته، آنان برادران من بودند که رفتند.
پس حق داریم که دیدارشان را آرزو کنیم و از دوریشان انگشت حسرت بگزیم.» [۳۵].
برگرفته از کتاب آئین جهاد از دیدگاه امام علی علیه السلام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *