احادیث و سخنان

پروا پیشگان بر روی زمین در سخنانا امام علی

«یمزج الحلم بالعلم و القول بالعمل. تراه قریبا امله، قلیلا زلله، خاشعا قلبه، قانعه نفسه، منزورا اکله، سهلا، امره، حریزا دینه، میته شهوته، مکظوما غیظه. الخیر منه مامول و الشر منه مامون. ان کان فی الغافلین کتب فی الذاکرین و ان کان فی الذاکرین لم یکتب من الغافلین.»
شکیبایی و تحمل دیگران را با دانش درآمیخته است و گفتار را با کردار. آرزویش را عملی و نزدیک می یابی و لغزشهایش را ناچیز و کم، قلبش افتادگی و خشوعی دارد و جانش را خورسند می بینی و خوراکش به اندازه ی نیاز ضروری اوست و کار را آسان می گیرد. دینش در بارویی استوار از اعتقاداتش محفوظ است و خواستش مرده و از پویایی افتاده و خشمش فرو خورده. آنچه از او امید می رود خیر است و چون شری از وجود او بر پا نمی شود همگان از او در امان می باشند. اگر در میان غفلت زدگان و ناآگاهان گرفتار آید، چون پیوسته به یاد
[صفحه ۹۸]
حق است، از یاد آوران به شمار رود و چنانچه در میان یاد آورانی چون خود باشد، از گروه غافلان نوشته نشود.
برگرفته از کتاب آموزش نهج البلاغه نوشته آقای محمد مهدی جعفری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *