اصحاب و شاگردان

اصحاب امام علی – ابراهیم بن مالک اشتر

ابراهیم در نوجوانی مانند پدرش مردانه همراه حضرت علی علیه السلام در جنگ صفّین مجاهدت کرده است. او مردی شاعر، فصیح، سخنور، شجاع و همواره از علاقه مندان و موالیان فداکار اهل بیت رسالت بود.(۱).
نصر بن مزاحم نقل می کند: هنگامی که معاویه در صفّین، عمروعاص را با لشکری از گروه «حمیر» و «یحصب» به میدان فرستاد، مالک اشتر مقابل آنها آمد و قصد مبارزه با فرمانده گروه یعنی عمروعاص را کرد، اما همین که عمروعاص وی را شناخت، سست شد و ترسید، ولی از روی خجالت در صحنه باقی ماند و چند نوبتی بین او و مالک نیزه ردّ و بدل شد، اما عمرو عاص چون نتوانست با مالک اشتر مقابله کند از صحنه جنگ فرار کرد و با شرمندگی به سپاه معاویه بازگشت. پس از این اقدام، جوانی از گروه حمیر، عمروعاص را ملامت کرد و پرچم را از وی گرفت و به میدان آمد و در حالی که رجز می خواند و جولان می داد، مبارز می طلبید. مالک اشتر پسرش ابراهیم را فراخواند و گفت: «پرچم را بگیر، بهتر است که جوان به جنگ جوان برود.»
ابراهیم، پرچم را گرفت و پیش رفت و در حالی که رجز می خواند، به جوان حمیری حمله کرد و هرکدام به یکدیگر نیزه زدند تا سرانجام جوان حمیری از پای درآمد و به هلاکت رسید.(۲).
«ابراهیم» برای حمایت از خون خواهی سیدالشهدا علیه السلام به قیام مختار در کوفه پیوست و ارکان حکومت او را پابرجا و تثبیت کرد، هم چنین با «مصعب بن زبیر» به جنگ «عبدالملک بن مروان» رفت و بالاخره در سال ۷۱ یا ۷۲ هجری به شهادت رسید و در نزدیکی سامراء به خاک سپرده شد. مصعب در فراق ابراهیم و کوتاهی مردم عراق می گفت: «یا ابراهیم، و لا ابراهیم لی الیوم؛ ای ابراهیم، دیگر مثل ابراهیم برای من نیست.»(۳).

اعیان الشیعه، ج ۲، ص ۲۰۰٫
وقعه صفّین، ص ۴۴۰٫
ر. ک: اعیان الشیعه، ج ۲، ص ۲۰۰٫
برگرفته از کتاب اصحاب امام علی علیه السلام نوشته: اصغر ناظم زاده قمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *