اصحاب و شاگردان

اصحاب امام علی – معاویه و پاسخ های بی اساس در مورد شهادت حجر

چون معاویه در برابر سیل اعتراض و انتقاد شخصیت ها و متفکران جامعه اسلامی نسبت به کشتن حجر و یارانش، نتوانست دلیل قانع کننده ای ارائه دهد به توجیهات بی اساس و پاسخ های پوچ و واهی تمسک جست. اینک به چند نمونه از آن توجیهات اشاره می کنیم:(۱).
۱ – من کشتن آنان را به صلاح امت دیدم و ماندنشان را مایه فساد و تباهی امت، لذا کشتن کسی که به صلاح امت باشد به مراتب از زنده نگاهداشتن او برای مردم بهتر است.
۲ – من حجر و یارانش را نکشتم بلکه آنها که بر ضد ایشان شهادت دادند، آنان را کشته اند!
۳ – زیاد پسر سمیه مرا به این کار ناشایست وادار کرد.
۴ – در پاسخی دیگر به عایشه که پرسیده بود، حلم و بردباری ابوسفیان در آن هنگام که حجر و یارانش را کشتی، کجا بود؟ معاویه به صورت تمسخر گفته بود: در آن موقع افراد بردباری چون مثل تو در مجلس من نبودند.(۲).
به قول علامه امینی قدس سره همه این جواب ها جز توهین به خدا و رسولش چیز دیگری نیست، آیا آن همه اندرزهای قرآنی و شریعت محمدی کافی نبود که او را از این خونریزی باز دارد و از ریختن خون پاکان و صالحان منع نماید، آیا معاویه در آن روزی که قاضی محکمه خدای تعالی است در برابر این آیه شریفه چه پاسخی دارد که: «مَن یَقتُل مومناً مُتعمِّداً فجزاوه جهنم خالداً فیها و غَضب اللَّه علیه و اعدَّ له عذاباً عظیماً»(۳).
آیا معاویه در یوم الفصل و روزی که «یومٌ لا یَنفعُ مالٌ و لا بَنون» نه مال کارساز است و نه فرزند فایده ای دارد، چه خواهد گفت؟ و نیز در برابر این آیه شریفه چه جواب قانع کننده دارد که می فرماید: «إنّ الذینَ یَکفرونَ بِآیاتِ اللَّه و یَقتُلون النَبِّینَ بِغیر حقٍّ وَ یقتُلون الذینَ یامُرونَ بِالقسطِ مِن الناسِ فَبَشِّرهم بِعذاب الیم».(۴).
آری حجر – سلام اللَّه علیه – با روی سفید و قلبی مطمئن و نورانی به سوی خدای عالمیان شتافت و با نیکی و پاکی و در حالی که هنور غل و زنجیر بر دست و پای او بود به شهادت رسید و به هنگام پایان زندگی وضو گرفت و نماز خواند و این سخنان تکاهنده را بر زبان آورد:
لا تطلقوا عنّی حدیداً، و لا تغسلوا عنی دماً، و ادفنونی فی ثیابی، فإنّی مخاصم، و فی لفظ قال: فانّا نلتقی معاویه علی الجادّه، و ابقت تلک الموبقه علی معاویه خزی الابد؛
بندهای آهنین را از من بر ندارید و با خونم مرا غسل دهید و با همین لباس هایم مرا دفن کنید؛ زیرا که من در حال پیکار و جهاد کشته می شوم و در قیامت با معاویه به نبرد برمی خیزم؛ و در عبارتی دیگر به ماموران زندان و جلادان معاویه گفت: ما در راه صراط قیامت با معاویه دیدار خواهیم کرد و معاویه در آتش و خذلان ابدی باقی خواهد ماند.(۵).
آری، این پاکباختگان و راز و نیازکنندگان با خدا از شیعیان و مخلصان علی علیه السلام بودند که تا پای جان ایستادند و از علی و راه او دست بر نداشتند، و راه و رسم حمایت از حق و عدالت را به ما آموختند. جزاهم اللَّه عن الاسلام و المسلمین خیر الجزاء.

پنج مورد از کتاب شریف الغدیر، ج ۱۱، ص ۵۶ است.
الاغانی، ج ۱۷، ص ۱۵۸٫
نساء ۴، آیه ۹۳٫ «هر کس مومنی را عمداً به قتل رساند، کیفرش جهنم و در آن همیشگی است و خدای تعالی بر چنین کسی خشم و غضب می کند و عذاب بزرگی برای او آماده کرده است».
آل عمران ۳، آیه ۲۱٫ «آنان که به آیات خدا کافر می شوند و پیامبران را به ناحق می کشند و کسانی را از مردمی که به داد و عدل دعوت می کنند به قتل می رسانند، بر آنها عذابی دردناک بشارت ده.»
الغدیر، ج ۱۱، ص ۶۰؛ ر. ک: مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۵۳۳٫
برگرفته از کتاب اصحاب امام علی علیه السلام نوشته: اصغر ناظم زاده قمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *