از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

اشعار عید غدیر خم – این صدای گرد و خاک بال کیست

این صدای گرد و خاک بال کیست؟
این تلاطم های موج یال کیست؟

اولین بار است میخواند سرود!!
آخرین بار است می آید فرود

آمد و شوقی شد و در سینه ریخت
برسرم بارانی از آئینه ریخت

بند تسبیحم برایش دانه شد
مسجد قلبم کبوترخانه شد

آیه ای آورده سنگین و ثـقیل
زیر این آیه تلف شد جبرئیل

آیه ای از حضرت قدوس خم
شیعیان ، الیوم اکملت لکم

آیه ای آورد و خود پرواز کرد
باب عشق و عاشقی را باز کرد

آیه اش ظرفیت سی جزء بود
وه که هم اعجاز و هم ایجاز کرد

می شود با گفتن یک واژه اش
یک صد و ده مرتبه اعجاز کرد

می شود با خواندنش جبریل شد
سینه ی هفت آسمان را باز کرد

گفت باید از همین ساعت به بعد
روز را با یا علی آغاز کرد

گفت و گفت و گفت از حمد خدا
با عبارات و اشاراتی رسا

گفت حمد آن که باران آفرید
از کویر و ابرها نان آفرید

استجابت را شبیه آب کرد
آه را از پشت طوفان آفرید

شیعه ی خورشید ، یعنی ذره را
آفرید اما فراوان آفرید

از نکاح اسم رحمن و رحیم
طفل اقیانوس امکان آفرید

بعد از آن که شانه ای بر باد داد
حال دریا را پریشان آفرید

خود نمایی کرد بر جن و ملک
حیدری از جنس انسان آفرید

سایه را دنباله ی خورشید کرد
نور را بر ذره ها تأکید کرد

گفت زین پس هر کسی دارد نیاز
سوی حیدر پهن سازد جانماز

هر که را من قبله بودم تا به حال
کعبه اش باشد علی ، تم المقال

ابن که دستم منبر دستش شده
این که جبرائیل هم مستش شده

روی این آئینه حق تابیده است
عکس تجریدی خود را دیده است

حرف حق را می زند آئینه وش
با لب شمشیر تیز و مخلصش

دستهایش بوی خیبر میدهد
خستگی را از همه پر میدهد

منبری از خطبه های ناب خواند
در غدیر اسم علی را آب خواند

السلام ای آب دریای صمد
ای زلال قل هو الله احد

ای که میگردی شبیه انبیا
بر هدایت کردن قومت، بیا

ای رسول مردم آئینه ها
بعثت غارت، حرای سینه ها

ای به بالای جهاز اشتران
شأن تو بالاست در بالا بمان

از تو می ریزد صفات کبریا
ذات تو ممسوس ذات کبریا

نردبان وصف تو بی انتها
پله ی این نردبان سوی خدا

چون تکلم میکنی موسائی ام
تا که خلقم میکنی عیسا ئی ام

جت دردم، کشتی نوحت کجاست؟
جسم سردم، گرمی روحت کجاست؟

ای مسیح دردهای لاعلاج
ما همه دردیم ، ظرف احتیاج

ما همه زخم یتیم کوچکیم
کن مدارا با همه ، ما کودکیم

ما نسیم ذکر تقدیس توائیم
حاجیان فصل تندیس توأئیم

کوچه را میگردی و طی میکنی
کوزه را ظرفیت می میکنی

روی دوشت کیسه ی خرما و نان
میروی در کوچه ها دامن کشان

کیسه نه دل میبری بر روی دوش
شیعه هستم شیعه ی خرما فروش

ای یفیدی ای کبودی ای بنفش
ای به چشم پای سلمان ، جای کفش

ای به هر گام تو صدها التماس
کیسه بر دوش سحر ای ناشناس

ما همه مدیون شمشیر توئیم
تشته ی نان جو و شیر توئیم

بیعت گیجیم ما را راه بر
با خودت تا اشتهای چاه بر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *