سیره عملی و رفتاری

امام علی و برخورد با عقیل

وقتی مردم با امام علی علیه السلام به عنوان خلیفه مسلمین بیعت کردند، و مالیات ها و اموال عراقین در دست حضرت امیرالمو منین علی علیه السلام بود، برادرش عقیل که عیالوار بود فکر می کرد، اگر تقاضای پول وگندم اضافی کند، امام علی علیه السلام به او خواهد بخشید.
چندین بار درخواست خود را با برادر مطرح کرد،
و حضرت امیرالمو منین علیه السلام پاسخی نداد،
وقتی اصرار کرد، امام آهنی را بر روی آتش گرم کرد، و به دست او نزدیک کرد.
عقیل فریاد زد که :
برادر می خواهی مرا بسوزانی ؟ (چون عقیل نابینا بود)
امام علی علیه السلام در پاسخ فرمود :
پس تو چرا می خواهی مرا با آتش جهنّم بسوزانی ؟ واز من اضافه طلب می کنی که در امانت مردم خیانت کنم ؟
عقیل بعدها به دربار معاویه رفت که معاویه به او صد هزار درهم بخشید و از او خواست تا بر منبر شام رفته و از عطایای معاویه سخن بگوید، و نسبت به برادرش بد گوئی کند.
عقیل بر منبر رفت و گفت :
برادرم مرا برای حفظ دین خود رها کرد، امّا معاویه مرا بر دین خود مقدّم داشت .( ۸۶)
حضرت امیرالمو منین علی علیه السلام ماجرا را اینگونه نقل می فرماید :
اجتناب الظّلم
وَاللّهِ لاََن اءَبِیتَ عَلَی حَسَکِ السَّعدَانِ مُسَهَّدا، اءَو اءُجَرَّ فِی الاَْغْلاَ لِ مُصَفَّدا، اءَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ اءَنْ اءَلْقَی اللّهَ وَرَسُولَهُ یَوْمَ القِیَامَهِ ظَالِما لِبَعضِ العِبَادِ، وَغَاصِبا لِشَی ءٍ مِنَ الحُطَامِ، وَکَیفَ اءَظلِمُ اءَحَدا لِنَفسٍ یُسرِعُ إِلَی البِلَی قُفُولُهَا، وَیَطُولُ فِی الثَّرَی حُلُولُهَا
عدالته القیّمه
وَاللّهِ لَقَد رَاءَیتُ عَقِیلا وَقَد اءَملَقَ حَتَّی استََماحَنِی مِن بُرِّکُم صَاعا، وَرَاءَیتُ صِبیَانَهُ شُعثَ الشُّعُورِ، غُبرَ الاَْلْوَانِ، مِنْ فَقْرِهِمْ، کَاءَنَّمَا سُوِّدَت وُجُوهُهُم بِالعِظلِمِ، وَعَاوَدَنِی مُوَکِّدا، وَکَرَّرَ عَلَیَّ القَولَ مُرَدِّدا، فَاءَصغَیتُ إِلَیهِ سَمعِی ، فَظَنَّ اءَنِّی اءَبِیعُهُ دِینِی ، وَاءَتَّبِعُ قِیَادَهُ مُفَارِقا طَرِیقَتِی ، فَاءَحمَیتُ لَهُ حَدِیدَهً، ثُمَّ اءَدنَیتُهَا مِن جِسمِهِ لِیَعتَبِرَ بِهَا، فَضَجَّ ضَجِیجَ ذِی دَنَفٍ مِن اءَلَمِهَا، وَکَادَ اءَن یَحتَرِقَ مِن مِیسَمِهَا، فَقُلتُ لَهُ :
ثَکِلَتکَ الثَّوَاکِلُ، یَا عَقِیلُ ! اءَتَئِنُّ مِن حَدِیدَهٍ اءَحمَاهَا إِنسَانُهَا لِلَعِبِهِ، وَتَجُرُّنِی إِلَی نَارٍ سَجَرَهَا جَبَّارُهَا لِغَضَبِهِ !
اءَتَئِنُّ مِنَ الاَْذَی وَلاَ اءَئِنُّ مِنْ لَظًی ؟! وَاءَعْجَبُ مِنْ ذلِکَ طَارِقٌ طَرَقَنَا بِمَلْفُوفَهٍ فِی وِعَائِهَا، وَمَعْجُونَهٍ شَنِئْتُهَا، کَاءَنَّمَا عُجِنَتْ بِرِیقِ حَیَّهٍ اءَو قَیئِهَا، فَقُلتُ : اءَصِلَهٌ، اءَم زَکَاهٌ، اءَم صَدَقَهٌ ؟ فَذلِکَ مُحَرَّمٌ عَلَینَا اءَهلَ البَیتِ!
فَقَالَ: لاَ ذَا وَلاَ ذَاکَ، وَلکِنَّهَا هَدِیَّهٌ.
فَقُلتُ: هَبِلَتکَ الهُبُولُ ! اءَعَن دِینِ اللّهِ اءَتَیتَنِی لَتَخدَعَنِی ؟ اءَمُختَبِطٌ اءَنتَ اءَم ذُو جِنَّهٍ، اءَم تَهجُرُ ؟ وَاللّهِ لَو اءُعطِیتُ الاَْقَالِیمَ السَّبعَهَ بِمَا تَحتَ اءَفلاَکِهَا، عَلَی اءَن اءَعصِیَ اللّهَ فِی نَملَهٍ اءَسلُبُهَا جُلبَ شَعِیرَهٍ مَا فَعَلتُهُ، وَإِنَّ دُنیَاکُم عِندِی لاََهوَنُ مِن وَرَقَهٍ فِی فَمِ جَرَادَهٍ تَقضَمُهَا.
مَا لِعَلِیٍّ وَلِنَعِیمٍ یَفنَی ، وَلَذَّهٍ لاَ تَبقَی ! نَعُوذُ بِاللّهِ مِن سُبَاتِ العَقلِ، وَقُبحِ الزَّلَلِ. وَبِهِ نَستَعِینُ.
برگرفته از الگوهای رفتاری امام علی(ع)نوشته آقای محمد دشتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *