سیره عملی و رفتاری

امام علی و خنداندن یتیمان

قنبر می گوید:
روزی امـام عـلی عـلیه السّلام از حال زار یتیمانی آگاه شد، به خانه برگشت و برنج و خـرمـا و روغـن فـراهـم کـرده در حـالی کـه آن را خـود بـه دوش کـشـیـد، مـرا اجـازه حمل نداد، وقتی بخانه یتیمان رفتیم غذاهای خوش طعمی درست کرد و به آنان خورانید تا سیر شدند.
سـپـس بـر روی زانـوهـا و دو دسـت راه مـی رفـت و بـچـّه ها را با تقلید از صدای بَع بَع گوسفند می خنداند،
بچّه ها نیز چنان می کردند و فراوان خندیدند.
سپس از منزل خارج شدیم
گفتم : مولای من ، امروز دو چیز برای من مشکل بود.
اوّل : آنکه غذای آنها را خود بر دوش مبارک حمل کردید.
دوم : آنکه با صدای تقلید از گوسفند بچّه ها را می خنداندید.
امام علی علیه السّلام فرمود :
اوّلی برای رسیدن به پاداش ،
و دوّمـی بـرای آن بـود کـه وقـتـی وارد خـانه یتیمان شدم آنها گریه می کردند، خواستم وقتی خارج می شوم ، آنها هم سیر باشند و هم بخندند.(۱۲۴)
برگرفته از الگوهای رفتاری امام علی(ع)نوشته آقای محمد دشتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *