سیره عملی و رفتاری

امام علی و مشورت با یاران در جنگ

چون امیرالمومنین علیه السلام از آموزش نظامی طلحه و زبیر و بیرون آمدن ایشان خبر یافت، خطاب به امرای سپاه و بزرگان حجاز و اعیان کوفه و مصر فرمود:
«طلحه و زبیر بیرون آمده اند و سپاه آراسته آماده جنگ گشته اند، شما چه مصلحت می بینید؟ جنگ کنیم یا تن به حکم ایشان دهیم؟»
اوّل از همه رِفاعد بن شدّاد البجلی گفت:
«ای امیرالمومنین! ما همه دانسته ایم و می دانیم که مخالفان بر باطلند و تو بر حقّی و حق بر جانب تو است، راه راست تو داری و دینداری و دین پروری خوی تو است،
اگر ایشان با تو نرمی کنند، هر آینه تو نیز با ایشان نرمی کن و اگر خیال جنگ دارند با ایشان محاربه کن که به یاری خدا برای نبرد با آنان آماده ایم.»
امیرالمومنین علیه السلام از سخنان او خوشحال شد.
چون دو لشگر به یکدیگر رسیدند،
مردی از اصحاب زبیر ابُوالحرباء به او زبیر گفت:
هیچ اندیشه بهتر از آن نیست که ما بر این قوم شبیخون بریم که شبیخون از نتایج شجاعت و مردانگی است و به زودی کارِ ما پیروزی رسد.
زبیر گفت:
ای برادر ما در جنگ ها تجربه فراوان داریم که هر کسی از آن اطّلاع ندارد.
هر دو لشگر که در این صحرا جمع شده اند مسلمانند و در ایمان مسلمانان رسم شبیخون نبوده است و از حضرت رسول صلی الله علیه وآله وسلم در معنی شبیخون کلمه ای نشنیده ام که شبیخون را اجازه فرموده باشد،
و تازه امام علی علیه السلام نیست که او را غافل گیر کنیم.

برگزیده کتاب امام علی(ع)و امور نظامی و دفاعی نوشته آقای محمد دشتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *