نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۰۴ – ترجمه اردبیلی

و فرمود در وقتی که متوفی شد سهل بن حنیف انصاری بکوفه وقت بازگشتن او به آن حضرت از صفین و بود از دوسترین مردمان
به آن حضرت اگر دوست دارد مرا کوه هر آینه بیفتد پاره پاره از کثرت محنت و معنی آن اینست که محنت غلظت و درشتی کند
بر او پس بشتابد مصیبتها بسوی او و کرده نمیشود یعنی نمیرسد بجز
نسخه نهج البلاغه (براساس ترجمه اردبیلی)، ص: ۳۵۸
بر پرهیزگاران نیکوکردار و برگزیدگان نیکو افعال و این مانند قول حضرت است که هر که دو شب دارد ما را که اهل بیتیم پس
باید که مهیّا سازد از برای فقر و انکسار پرده استوار و بتحقیق که تاویل کرده شده این بر معنی دیگر نیست این موضع یاد کردن آن
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *