نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۴۹ – ترجمه اردبیلی

و فرمود مر جابر بن عبد اللَّه انصاری را ای جابر بنای دنیا بچهار چیز است عالمی که بکار دارنده علم خود باشد و نادانی که ننگ
نداشته از آنکه تعلیم گیرد و بخشنده که بخیلی نکند باحسان خود و درویشی که نفروشد آخرت خود را بدنیای خود پس هر گاه
ضایع کند عالم علم خود را ننگ داشته باشد نادان از آنکه تعلیم گیرد و هر گاه بخیلی کند توانگر باحسان خود بفروشد فقیر
آخرت خود را
نسخه نهج البلاغه (براساس ترجمه اردبیلی)، ص: ۳۹۵
بدنیای خود ای جابر هر که بسیار باشد نعمتهای خدا بر او بسیار باشد حاجتهای مردمان بسوی او پس هر که قیام نماید برای خدا در
آنها به آن چه واجبست از حقوق اللَّه پیش آرد آنها را برای دوام و بقا و هر که قیام ننماید در آنها به آن چه واجبست پیش آرد
آنها را برای زوال و فنا و روایت کرده ابن جریر طبری در تاریخ خود از عبد الرحمن بن لیلی فقیه و بود از آن کس که بیرون آمد
بر مقاتله کردن با حجّاج با ابن اشعث که او گفت در آنچه تحریص میکرد بآن مردمان را بر جهاد بدرستی که من شنیدم از علی
بلند گرداند او را خدا مرتبهاش را در میان صالحان و بدها و او را ثواب شهیدان و صدّیقان میگفت در روزی که برسیدیم باهل
شام ای مؤمنان بدرستی که هر که دید ستمی را که عمل کنند بآن جاهلان و فعل نایابست که خوانند بسوی او پس انکار کند او را
بدل خود پس بتحقیق که بسلامت ماند از هر که انکار کرد او را بزبان خود پس بیقین که مزد یافت و این مزد فاضلتر است از
همراهش که منکر است بقلب و هر که منکر شد انکار را بشمشیر تا باشد کلمه خدا که کلمه توحید است بلندتر و کلمه ستمکاران
که کلمه کفر است زیرتر پس آن اینست که رسیده است براه راست و ایستاد بر راه هدایت و نورانی ساخت در دل او یقین
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *