نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۱۷۴ – ترجمه اردبیلی

و از سخن علی علیه السلام بر او باد سلام
ای بیخبران و غافلانی که غافل نیستید از ایشان وای ترک کننده واجبات و ای فرا گرفته از شما آنچه بشما دادهاند از متاع دنیا
چیست مرا که میبینم شما را از خدا روندگان و دور شوندگان و بسوی غیر او رغبت کنندگان گویا شما چهارپایانید که برده باشد
آنها را شبان شبانگاه بسوی چراگاه و با آرنده و آشامیدن آب بیمار کننده جز این نیست که آن چهارپا همچو چهارپایان قربانی
نمیشناسد که چه چیز خواسته میشود از ایشان که علف داده میشوند چون نیکوئی کرده شود بسوی آنها میپندارند روز خود را
روزگار خود و سر خود را غذای کار خود بخدا سوگند اگر خواهم خبر دهم هر مردی را از شما بجای بیرون آمدن او و بجای در
آمدن او و بهمه کار او هر آینه میکنم آنرا و لیکن میترسم کافر شوید در حق من برسول خدا جهۀ تفضیل من بر او بدانکه من
رسانندهام این اخبار را بخاصه اصحاب خود از آنها که ایمن کرده شده است کفر از ایشان و بحقّ آنکه فرستاد رسول خود را بحق و
راستی و برگزید او را بر خلقان بهدایت که نمیگویم این سخن را مگر که در حالتی که صادقم بر آن و هر آینه عهد فرموده است
حضرت رسالت بمن بهمه این اخبار و بموضع هلاک هر که هلاک میشود و جای نجات هر که ناجی میشود و مرجع این امر
خلافت و باقی نگذاشت چیزی را که میگذرد بر آن سر من مگر که ریخت آنرا در هر دو گوش من و رسانید آنرا بمن ای مردمان
بدرستی که من بخدا بر نمیانگیزم شما را بر طاعتی مگر که سبقت گرفتهام بر شما بسوی آن طاعت و نهی نمیکنم شما را از
معصیتی مگر باز ایستادهام پیش از شما از آن
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *