نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۲۶ – ترجمه اردبیلی

و از سخن علی علیه السلام بر او باد سلام
بدرستی که جدائی انداخت میان مردمان مبدأهای جلّت و سرشت ایشان و این آنست که بودند پاره از زمین شوره و زمین شیرین و
خاک درشت و خاک نرم پس ایشان بر حسب نزدیکی زمین ایشان خود قرب پیدا میکنند بر یکدیگر بر مقدار اختلاف خود
متفاوت میشوند تمام منظر نیکو دیدار کم عقل است و کشیده قامت کوتاه همت و پاکیزه کردار زشت منظر است و نزدیک بتک
یعنی قصیر القامۀ دور و دراز است آزمایش باطن او و صاحب رای و نیکو خو ناخوشست آنچه بخود کشیده و حیران دل و پراکنده
عقل است و زبان تیز دلیلست و زیرک دل
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *