نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۴ – ترجمه اردبیلی

و از خطبه علی علیه السلام که بطلحه و زبیر خطاب میکند
که سبب ما هدایت یافتید باسلام در تاریکی کفر و سوار شدید بر کوهان بلند یقین و بواسطه ما بیرون آمدید از تیرگی کفر گرانباد
گوشی که فهم نکرد صاحب آن بگوش نگهدارنده و شنونده چگونه مراعات کند آواز نرم را که خواندنست کسی که کر ساخته او
را آواز
نسخه نهج البلاغه (براساس ترجمه اردبیلی)، ص: ۱۷
عظیم ثابت و با سکینه باد دلی که جدا نشد از آن طپیدن از ترس خدا همیشه بودم که انتظار میکشدم بشما عاقبتهای خیانت را و و
بفراست در نمییافتم شما بزینت فریفته شدگان پوشانید مرا از شما پرده دین من و حلم و وقار من و بینا گردانید مرا بر حال شما
راستی اخلاص من ولی من راست ایستادم برای شما بر طریق حق و در جاده هدی گمراه کننده در محلی که مجتمع شده بودید و
هیچ راه نمائی نداشتید و چاه میکندید و بیرون نمیآوردید آنرا از آن چاه من امروز بنطق در آوردم برای شما حیوانات بسته زبان
خداوند کلام فصیح غایت اندیشه مردی که تخلّف کرد از من یعنی عقل از او زایل شده شک نکردم در حق از آن وقت که نموده
شدهام بحق نیافت موسی خوفی را بر نفس خود که سختتر بوده باشد از خوف غلبگی جهّال و از دولتهای گمراهان امروز ایستادهایم
ما و شما بر راه حق حق و راه باطل کسی که اعتماد داشته باشد بآب تشنه نماند
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *