نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – نامه ۵۶

امام علی (ع) – نهج البلاغه – نامه ۵۶

و من وصیه له ع وصى بها شریح بن هانئ لما جعله على مقدمته إلى الشام اِتَّقِ اَللَّهَ فِی کُلِّ صَبَاحٍ وَ مَسَاءٍ وَ خَفْ عَلَى نَفْسِکَ اَلدُّنْیَا اَلْغَرُورَ وَ لاَ تَأْمَنْهَا عَلَى حَالٍ وَ اِعْلَمْ أَنَّکَ إِنْ لَمْ تَرْدَعْ نَفْسَکَ عَنْ کَثِیرٍ مِمَّا تُحِبُّ مَخَافَهَ مَکْرُوهٍ سَمَتْ بِکَ اَلْأَهْوَاءُ إِلَى کَثِیرٍ مِنَ اَلضَّرَرِ فَکُنْ لِنَفْسِکَ مَانِعاً رَادِعاً وَ لِنَزْوَتِکَ عِنْدَ اَلْحَفِیظَهِ وَاقِماً قَامِعاً
ترجمه نامه ۵۶
(نامه به فرمانده سپاه، شریح بن هانى که او را در سال ۳۶ هجرى به سوى شام حرکت داد.)
اخلاق فرماندهى
در هر صبح و شام از خدا بترس، و از فریب کارى دنیا بر نفس خویش بیمناک باش، و هیچ گاه از دنیا ایمن مباش، بدان که اگر براى چیزهایى که دوست مى‏دارى، یا آنچه را که خوشایند تو نیست، خود را باز ندارى، هوس‏ها تو را به زیان‏هاى فراوانى خواهند کشید، سپس نفس خود را باز دار و از آن نگهبانى کن، و به هنگام خشم، بر نفس خویش شکننده و حاکم باش.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *