نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – نامه ۷۴ – ترجمه اردبیلی

از بنده خدا علی امیر مؤمنان علیه السلام بسوی معاویه
اما بعد از حمد و صلوات بدرستی که من بر ترددم در جواب نامه تو و گوش فرا داشتن بنامه تو هر آینه سست کننده است فکر مرا
و در خطا افکنده است فراست مرا و بدرستی که تو وقتی که میخواهی از من کارها و باز میگردی با من در سطرها و نامهها همچو
کسی که بسیار کننده خود باشد خواب کننده که بدروغ دارد او را خوابهای او و مانند حیران مانده ایستاده که گران کند او را
ایستادن او بر ادراک صواب نداند که آیا نافع است او را آنچه میآید یا مضر است بر او یعنی در کار خلافت حیرانی و عاقبت آنرا
نمیدانی و نیستی تو بآن مستثقل نایم و متحیر قایم شبیه و مانند بلکه او بتو شبیه است و سوگند میخورم بخدا که اگر نمیبود
بعضی از باقی گذاشتن مدت محاربه من با تو منقضی؟؟ هر آینه میرسید بسوی تو از من کوبندهها که شداید حربست که
میکوفت استخوان را و میربود گوشت را و بدانکه شیطان بازداشت تو را از آنکه باز گردی نیکوتر بود کارهای تو و شنوی
بگوش خود گفتار نصیحت کننده خود
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *