نهج البلاغه

خطبه ۲۰۰ نهج البلاغه – زمانى که در بصره به عیادت علاء بن زیاد حارثى رفت

و من کلام له ع
بِالبَصْ رَهِ وَ قَدْ دَخَلَ عَلَی الْعَلاءِ بنِ زِیادٍالْحارِثِی وَ هُوَ مِن اءَصْحابِهِ یَعُودُهُ ، فَلَما رَاءی سَعَۀَ دارِهِ قالَ : ما کُنْتَ تَصْنَعُ بِسِعَۀِ هَذِهِ الدَّارِ فِی
الدُّنْیا ؟ وَ اءَنْتَ إِلَیْها فِی الْآخِرَهِ کُنْتَ اءَحْوَجَ ، وَ بَلی إِنْ شِئْتَ بَلَغْتَ بِهَا الْآخِرَهَ تَقْرِی فِیهَا الضَّیْفَ ، وَ تَصِلُ فِیهَا الرَّحِمَ ، وَ تُطْلِعُ مِنْهَا
الْحُقُوقَ مَطالِعَها ، فَإِذا اءَنْتَ قَدْ بَلَغْتَ بِهَا الْآخِرَهَ . فَقالَ لَهُ الْعَلاءُ : یا اءَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ اءَشْکُو إِلَیْکَ اءَخِی عاصِمَ بْنَ زِیادٍ . قالَ : وَ ما لَهُ ؟
قَالَ : لَبِسَ الْعَباءَهَ وَ تَخَلَّی عَنِ الدُّنْیا ، قالَ : عَلَیَّ بِهِ ، فَلَمّا جاءَ قالَ : یا عُدَیَّ نَفْسِهِ ، لَقَدِ اسْتَهامَ بِکَ الْخَبِیثُ ، اءَما رَحِمْتَ اءَهْلَکَ وَ
وَلَدَکَ ؟ اءَتَرَی اللَّهَ اءَحَلَّ لَکَ الطَّیِّباتِ وَ هُوَ یَکْرَهُ اءَنْ تَاءْخُذَها ؟ اءَنْتَ اءَهْوَنُ عَلَی اللَّهِ مِنْ ذلِکَ ؟ قالَ : یا اءَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ هذا اءَنْتَ
فِی خُشُونَۀِمَلْبَسِکَ وَ جُشُوبَۀِ مَاءْکَلِکَ ! قَالَ : وَیْحَکَ إِنِّی لَسْتُ کَاءَنْتَ ، إِنَّ اللَّهَ تَعالَی فَرَضَ عَلَی اءَئِمَّۀِ الْحَقّ اءَنْ یُقَدِّرُوا اءَنْفُسَ هُمْ
صفحه ۲۱۳ از ۲۶۳
بِضَعَفَۀِ النَّاسِ کَیْلا یَتَبَیَّغَ بِالْفَقِیرِ فَقْرُهُ .
ترجمه : سخنی از آن حضرت علیه السلام
امام علیه السلام در بصره به عیادت علاء بن زیاد حارثی رفت و علاء ازاصحابش بود . چون فراخی خانه اش را دید ، چنین فرمود : سرایی
به این فراخی در دنیا به چه کارت می آید و حال آنکه ، در آخرت نیازت بدان بیشتر است . البته اگر بخواهی ، با همین خانه به
خانه آخرت هم خواهی رسید ، هرگاه در آن مهمانان را طعام دهی و خویشاوندان را بنوازی و حقوقی را که به گردن توست ادا
کنی . بدینسان ، به خانه آخرت هم پرداخته ای . علاء گفت : یا امیرالمؤ منین از برادرم ، عاصم بن زیاد به تو شکایت می کنم .
علی علیه السلام پرسید : او را چه می شود علاء گفت : جامه پشمین پوشیده و از دنیا بریده است . علی علیه السلام گفت : او را نزد من بیاورید .
چون بیاوردندش ، فرمود ای دشمن حقیر خویش ، شیطان ناپاک خواهد که تو را گمراه کند . آیا به زن و فرزندت ترحم نمی کنی
پنداری که خدا چیزهای نیکو و پاکیزه را بر تو حلال کرده ولی نمی خواهد که از آنها بهره مند گردی تو در نزد خدا از آنچه
پنداری پست تر هستی . عاصم گفت : یا امیرالمؤ منین تو خود نیز جامه خشن می پوشی و غذای ناگوار می خوری علی علیه السلام در
پاسخ او فرمود : وای بر تو . مرا با تو چه نسبت خداوند بر پیشوایان دادگر مقرر فرموده که خود را در معیشت با مردم تنگدست برابر
دارند تا بینوایی را رنج بینوایی به هیجان نیاورد و موجب هلاکتش گردد .
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه: حسین انصاریان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *