نهج البلاغه

خطبه ۲۲۲ نهج البلاغه – در ذىقار به وقت حرکت به بصره

و من خطبۀ له ع
خَطَبَها بِذِی قارٍ وَ هُوَ مُتَوَجَّهٌ إ لَی الْبَصْ رَهِ ، ذَکَرَهَا الْواقِدِیٌٍّ فِی کِتابِ الْجَمَلِ فَصَدَعَ بِما اءُمِرَ بِهِ ، وَ بَلَّغَ رِسالَۀَ رَبِّهِ ، فَلَمَّ اللَّهُ بِهِ الصَّدْعَ ،
وَرَتَقَ بِهِ الْفَتْقَ ، وَ اءَلَّفَ بِهِ الشَّمْلَ بَیْنَ ذَوِی الْاءَرْحامِ ، بَعْدَ الْعَداوَهِ الْواغِرَهِ فِی الصُّدُورِ ، وَ الضَّغائِنِ الْقادِحَۀِ فِی الْقُلُوبِ .
ترجمه : خطبه ای از آن حضرت (ع )…
خطبه ای از آن حضرت علیه السلام در ذوقار ادا فرمود هنگامی که به بصره می رفت . آن را واقدی درکتاب الجمل آورده است : آنچه را
که بدان مامور شده بود ، بیان فرمود و پیامهای پروردگارش را به مردم رسانید . خداوند به وجود او گسیختگیها را به هم پیوست و
شکافها را به هم آورد و میان خویشاوندان پس از آنکه سینه هایشان از کینه انباشته بود و آتش دشمنی در دلهایشان زبانه می کشید
، دوستی افکند .
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه: حسین انصاریان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *