نهج البلاغه

خطبه ۴۲ نهج البلاغه – در نکوهش آرزوى دراز و پیروزى از هواى نفس

و من خطبه له ع و فیه یحذر من اتباع الهوی و طول الامل فی الدنیا
اءَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اءَخْوَفَ مَا اءَخَافُ عَلَیْکُمُ اثْنَانِ : اتِّباعُ الْهَوَی ، وَ طُولُ الْاءَمَلِ ، فَاءَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَی فَیَصُ دُّ عَنِ الْحَقِّ ، وَ اءَمَّا طُولُ الْاءَمَلِ
فَیُنْسِی الْآخِرَهَ ، اءَلا وَ إ نَّ الدُّنْیَا قَدْ وَلَّتْ حَذَّاءَ فَلَمْ یَبْقَ مِنْهَا إ لا صُ بَابَۀٌ کَصُ بَابَۀِ الْإِنَاءِ اصْ طَبَّهَا صَابُّهَا ، اءَلا وَ إِنَّ الْآخِرَهَ قَدْ اءَقْبَلَتْ ، وَ
لِکُ لِّ مِنْهُمَ ا بَنُونَ ، فَکُونُوا مِنْ اءَبْنَاءِ الْآخِرَهِ وَ لا تَکُونُوا مِنْ اءَبْنَاءِ الدُّنْیَا فَإِنَّ کُلَّ وَلَدٍ سَیُلْحَقُ بِاءَبِیهِ یَوْمَ الْقِیَامَۀِ ، وَ إِنَّ الْیَوْمَ عَمَلٌ وَ لا
حِسَابَ ، وَ غَدا حِسَابٌ وَ لَا عَمَلَ . اءَقُولُ : الحذاء : السَریعۀ ، وَ مِنَالناس مَن یرویه جَذاء بِالجیم وَالذال ، اءَیَّ : اِنْقَطَعْ درّها وَ خَیرها .
ترجمه : سخنی از آن حضرت علیه السلام که در آن از تبعیت هوای نفس و درازی آرزو مردم را برحذر میدارد
ای مردم ، آنچه بیش از هر چیز دیگر می ترسم که بدان گرفتار آیید ، دو چیز است ، از هوا و هوس پیروی کردن و آرزوهای دراز
در دل پروردن . پیروی هوا و هوس از حق منحرف می کند و آرزوهای دراز ، آخرت را از یاد می برد . بدانید که دنیا پشت کرده
و شتابان می گذرد . و از آن جز ، ته مانده ای چون ته مانده آبی در ته ظرفی ، که آب آن ریخته باشند ، باقی نمانده است . بدانید
، که آخرت روی آورده است و هر یک از آن دو را فرزندانی است . شما فرزندان آخرت باشید نه فرزندان دنیا . زیرا هر فردی در
روز قیامت به پدرش می پیوندد . امروز روز عمل است نه حساب و فردا ، روز حساب است نه عمل . من می گویم : (حذّاء) به
معنی شتابنده است . بعضی نیز (جذّاء) به جیم خوانده اند ، یعنی ، طمع خیر از آن بریده است .
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه: حسین انصاریان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *