نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۱۳۰

[صفحه ۵۳۶]
(به هر کس که چهار چیز را دادند، از چهار چیز محروم نشده است: کسی را که توفیق دعا دادهاند از روای حاجتش ناامید نکردهاند، و کسی را که مامور به توبه کردهاند، از پذیرش آنان ناامید نساختهاند، و کسی را که دستور استغفار دادهاند از آمرزش محروم ننمودهاند و کسی که خدا را سپاس گوید از فزونی نعمت محروم نگردد). سیدرضی میگوید: (گواه این سخن امام (ع) در قرآن مجید است آنجا که خدای متعال دربارهی دعا میفرماید: ادعونی استجب لکم و دربارهی استغفار میگوید و من یعمل سوء او یظلم نفسه ثم یستغفر الله یجد الله غفورا رحیما و دربارهی شکر میفرماید لئن شکرتم لا زیدنکم و در مورد توبه میگوید: انما التوبه علی الله للذین یعلمون السوء بجهاله ثم یتوبون من قریب فاولئک یتوب الله علیهم و کان الله علیما حکیما.) چهار مورد اول اگر از روی خلوص انجام گیرند، هر کدام باعث آمادگی نفس برای پذیرش صورت رحمت الهی از طرف صورت آفرین میگردد. دعا زمینه برای پذیرش، توبه باعث قبولی و از بین بردن اثر معصیت و گناه، استغفار برای آمرزش و سپاسگزاری زمینه برای فزونی نعمت است. و شواهد و قراین خدایی بر طبق اقتضای عمل انسانی، گویای به آن است.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی ترجمه: محمد صادق عارف

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *