نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۳۰۷

[صفحه ۶۷۷]
امام (ع) به کاتب خود – عبیدالله بن ابیرافع فرمود: ابورافع: خدمتگزار رسول خدا (ص) بود، الفت الدواه و لقتها: مرکب دوات را اصلاح کرد، جلفه القلم: نوک قلم، قرمطه بین الحروف: نزدیک کردن میان حروف، صباحه: نیکی، زیبایی، (دوات خود را اصلاح کن و سر قلمت را دراز کن. و بین خطها را پهن بگیر و حروف را نزدیک هم بنویس که این روش برای زیبایی خط مناسبتر است). فایدهی قید اول روشن است، اما فایدهی قید دوم آن است که سر قلم دراز، مرکب زیادی میگیرد، در نتیجه قلم یارای نوشتن کلمات زیادی را – به صورت همسان بدون جداسازی میان کلمات – پیدا میکند برخلاف سر قلم کوتاه که مرکبش اندک و تفکیک میان هر بار به مرکب زدن زیاد میباشد و در نتیجه تفاوت بین کلمات در آخر هر بار به مرکب زدن و آغاز نوبت دیگر فراوان است. و فایدهی قید سوم آن است که بدان وسیله، فاصلهها بین خطوط و جدایی آنها از یکدیگر روشن میشود. و فایدهی قید چهارم آنست که کلمات خوش شکل میشود و جلوهی خوبی خواهد داشت، و شاید بعضی از این قیدها و یا تمام آنها شرط جنس خط باشند نه باعث زیبایی بعضی از انواع خطوطی که بعدها پیدا شدهاند. و با عبارت: فان ذلک … وادار بر ا
نجام کارهایی که دستور داده فرموده است یعنی این شرایط. و این بخش از عبارت مقدمهی صغرا برای قیاس مشمری است که کبرای مقدر آن چنین است: و هر چه باعث زیبایی خط باشد انجامش شایستهتر است.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی ترجمه: محمد صادق عارف

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *