نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۳۷۳

[صفحه ۷۳۲]
وثاق: ریسمان، بند، (سخن در بند تو است تا آن را نگفتهای، اما همین که گفتی تو در بند آنی، پس زبانت را نگاه دار چنانکه طلا و نقره را در خزانه قرار میدهی. بسا کلمهای که باعث از دست رفتن نعمتی میشود و عذاب و گرفتاری پیش میآورد). امام (ع) امر فرموده است که از سخنی که شایستهی گفتن نیست و همچنین سخن نابجا، زبان را نگه دارند، و نگهداری زبان را به اندوختن طلا تشبیه کرده است و وجهشبه اهمیت در نگهداری است، و از گفتن سخن ناروا به وسیلهی دو قیاس مضمر برحذر داشته است که صغرای یکی از آنها عبارت: (الکلام … وثاقه) و کبرای مقدرش چنین است: هر سخنی که چنین باشد، جز در موردی که سزاوار باشد، شایستهی گفتن نیست، و کلمهی (وثاق: بند) استعاره است. و صغرای قیاس دوم عبارت: (فرب کلمه سلبت نعمه. بسا کلمهای که باعث از بین رفتن نعمتی گشته است)، و کبرای مقدرش چنین است: و هر کلمهای که آن طور باشد پس باید از گفتن آن دوری کرد و سخن اندک و استوار گفت.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی ترجمه: محمد صادق عارف

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *