نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۲۰۱

[صفحه ۲۹۵]
(الفصل التاسع و الثلاثون- فی ما قاله (ع) فی ما یجب علی العبد لربه) اتقوا الله تقیه من شمرای: رفع ذیله. تجریدا عن ساقه. وجد هکذا فی (المصریه) ولکن فی (ابن‌میثم): (و جرد) و نسبه ابن ابی‌الحدید الی روایه. و هو اولی لکونه اقرب الی البدیع مع کون نسخه ابن‌میثم بخط مصنفه. تشمیرا بان یاتی بکل ما افترض علیه و ینتهی عن کل ما عنه نهی کما قال تعالی ( … اتقوا الله حق تقاته … ). و کمش هکذا فی (المصریه) و الصواب (انکمش) کما فی (ابن ابی‌الحدید و ابن‌میثم و الخطیه). و معنی انکمش: اسرع. فی مهل ای: من عمره. و بادر عن وجل ای: خوف قال تعالی (و الذین یوتون ما اتوا و قلوبهم وجله انهم الی ربهم راجعون اولئک یسارعون فی الخیرات و هم لها سابقون). و نظر فی کره الموئل ای: المرجع. و عاقبه المصدر و فی (النهایه) الصدر بالتحریک رجوع المسافر من مقصده و مغبه ای عاقبه المرجع، (یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و لتنظر نفس ما (الفصل التاسع و الثلاثون- فی ما قاله (ع) فی ما یجب علی العبد لربه) قدمت لغد و اتقوا الله ان الله خبیر بما تعملون). و عن بعض الحکماء: ان الله تعالی جعل ابن‌آدم بین البلوی و البلی فما دام الروح فی جسده فه
و فی البلوی و اذا فارقه فهو فی البلی، فانی له السرور و هو بین البلوی و البلی؟
برگرفته از کتاب بهج الصباغه فی شرح نهج البلاغه نوشته محمد تقی شوشتری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *