نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۲۲۳

[صفحه ۲۹۶]
(الفصل الحادی عشر- فی تفسیره(ع) لایات و لغیرها … ) اقول: و یجمعهما المروئه کما یشهد له مستند الکلام. و روی ابن بایویه فی (معانیه)، و العیاشی فی (تفسیره) عن عمرو بن عثمان التیمی القاضی قال: خرج علی (ع) علی اصحابه و هم یتذاکرون المروه، فقال: این انتم من کتاب الله؟ قالوا: فی ای موضع؟ فقال: فی قوله عز و جل (ان الله یامر بالعدل و الاحسان) فالعدل: الانصاف، و الاحسان: التفضل. و کذلک ما رواه السبط ابن الجوزی: ان رجلا ساله (ع) عن المروه فقال: اطعام الطعام، و تعاهد الاخوان، و کف الاذی عن الجیران، ثم قرا (ان الله یامر بالعدل و الاحسان). و لا تنافی بین الخبرین فی تفسیر الایه، و انما هما مجمل و مفصل، فکف الاذی انصاف، و الاطعام و التعاهد احسان. و فسر المروه فی السفر و الحضر بتفصیل اکثر فی خبر آخر. هذا و بقیه الایه (و ایتاء ذی القربی و ینهی عن الفحشاء و المنکر و البغی یعظکم لعلکم تذکرون).
برگرفته از کتاب بهج الصباغه فی شرح نهج البلاغه نوشته محمد تقی شوشتری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *