نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۲۹۹

[صفحه ۴۹۱]
و قال علیه‌السلام: قال الرضی: و معنی ذلک انه یصبر علی قتل الاولاد و لا یصبر علی سلب الاموال. اقول: فی (کامل المبرد) ان رجلا من قریش بعث الی رجل منهم- و کان اخذ غلاما له- یا هذا! ان الرجل ینام علی الثکل و لا ینام علی الحرب، فاما رددته و اما عرضت اسمک علی الله کل یوم و لیله خمس مرات. و فی (نسب قریش ابن بکار): کان عبدالله بن عروه بن الزبیر دخل علی هشام عام حج بالمدینه، فقال: انک اطعمت ابراهیم بن هشام ما بین منابت (الفصل الستون- فی موضوعات مختلفه) الزیتون من الشام الی منابت القرظ من الیمن فلم یغنه کثیرا ما بیده عن قلیل ما بایدینا، و انا و الله ما طبنا انفسا بفراق الاحبه الا بما ترک بایدینا من معایشنا، و لولا ذلک لاخترنا بطن الارض علی ظهرها، و قد اعطیتمونا من الامان ما قد علمتم، فاما وفیتم لنا بعهدنا او رددتم الینا سیوفنا. فاعجب قوله هشاما. و فی (الاستیعاب) اخذ ابوسفیان سعد بن النعمان الانصاری اسیرا ففدا به ابنه عمرا- و کان اسر یوم بدر- فقیل له: الا تفتدیه؟ فقال: قتل حنظله و افتدی عمرا بمالی فاصاب بمالی و ولدی. لاافعل ولکنی انتظر حتی اصیب منهم رجلا فافدیه به، فاصاب سعدا هذا، و قال ابن ابی‌الحدید ق
ال الشاعر: لنا ابل غر یضیق فضاوها و یغبر عنها ارضها و سماوها فمن دونها ان تستباح دماونا و من دوننا ان تستباح دماوها حمی و قری فالموت دون مرامها و ایسر امر یوم حق فناوها قلت: و ربطه بما نحن فیه کما تری.
برگرفته از کتاب بهج الصباغه فی شرح نهج البلاغه نوشته محمد تقی شوشتری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *