نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۴۲۱

[صفحه ۶۲۴]
و قال علیه‌السلام: هکذا فی (الطبعه المصریه) و الصواب: (فورثه رجلا) کما فی ابن ابی الحدید و ابن میثم و الخطیه. فانفقه فی طاعه الله سبحانه فدخل به الجنه و دخل الاول به النار. قال ابن ابی‌الحدید: یقال لعمر بن عبدالعزیز السعید ابن الشقی، و ذلک ان عبدالعزیز ملک ضیاعا کثیره بمصر و الشام و العراق و المدینه من غیر طاعه الله لسلطان اخیه عبدالملک و بولایته مصر و غیرها، ثم ترکها لابنه عمر فکان ینفقها فی طاعه الله الی ان افضت الخلافه الیه، فاخرج سجلات عبدالملک (الفصل الستون- فی موضوعات مختلفه) بها لابیه فمزقها و اعادها الی بیت‌المال. قلت: تسمیته سعیدا بذلک علی اصول العامه، و اما علی اصول الخاصه فکان اشقی من ابیه حیث انه تصدی للخلافه بغیر حق، و هو فوق اخذ الاملاک بغیر حق، و کان مصداق قوله تعالی (و حملها الانسان انه کان ظلوما جهولا). ثم ان کلامه علیه‌السلام فی انفاق الوارث المال فی الطاعه محمول علی جهله بغاصبیه مورثه، و الا فالواجب علیه رده الی صاحبه، و قد رد عمر بن عبد العزیز فدک التی صارت الی ابیه علی اهلها، مع ان الاصل فی غصبها صدیقهم و فاروقهم، و قد قال له اقرباوه انک فی عملک هذا تطعن علی الشیخین فلم
یکترث بهم.
برگرفته از کتاب بهج الصباغه فی شرح نهج البلاغه نوشته محمد تقی شوشتری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *