نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۲۵

[صفحه ۴۱۳]
تقدم الکلام عن المومن و صفاته فی العدید من المناسبات، منها فی شرح الخطبه ۱۹۱ و الحکمه ۲۸۸، و لذا نوجز فی الشرح ما امکن. ۱- (بشره فی وجهه، و حزنه فی قلبه) یحمل نفسه علی الصبر، و یروضها علی احتمال المکاره، و لا یشکو حاجته لغیر الله. ۲- (اوسع شیء صدرا) یعفو عمن ظلمه، و یعطی من حرمه. ۳- (و اذل شیء نفسا) للحق و المستضعفین. ۴- (یکره الرفعه، و یشنا السمعه) لا یعتر الا بالله و التقوی. ۵- (طویل غمه) خوفا من عضب الله. ۶- (بعید همه) یطلب الرفعه و العلو عند الله لا عند الناس. ۷- (کثیر صمته) دائم التفکیر فیما علیه من واجبات، و القیام بها علی الوجه الاکمل. ۸- (مشغول وقته) یعمل فی اللیل و النهار تماما کما یعملان فیه. ۹- (شکور صبور) شکور عند الرخاء، صبور عند البلاء. ۱۰- (مغمور بفکرته): من غمره الماء اذا غطاه، کنایه عن شغله فیما هو مسوول عنه امام الله و الناس. ۱۱- (ضنین بخلته) الضنین: البخیل، و الخله: الحاجه، ای لا یظهر فقره للناس. ۱۲- (سهل الخلیقه، لین العریکه) یالف و یولف، و الخلیقه: الطبیعه، و مثلها العریکه. ۱۳- (نفسه اصلب) فی الحق (من الصلد) من الحجر الصلب، و فی الخطبه ۱۹۱: (تری له قوه فی دین، و حزما فی لی
ن، و ایمانا فی یقین). ۱۴- (و هو اذل من العبد) کنایه عن خشوعه و تواضعه.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه – فی ظلال نهج البلاغه – محمد جواد مغنیه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *