نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۶۷

[صفحه ۴۳۸]
ینطبق هذا و یصح فی حق العرب و المسلین فی عصرنا، انهم یغلبون علی امرهم، و لا یجدون حیله، و لا وسیله للداع عن انفسهم بالسلاح، او الاحتجاج باللسان و وسائل الاعلان علی المسیطرین و الغالبین، و بالتالی یتبخر الایمان من القلوب، و یعیش الجمیع فی هاویه الوهن و الهوان. و لم یشر الامام الی هویه الغالبین و تحدید شخصیتهم. و قال بعض الشارحین: هم المستعمرون الاجانب!.. و الصحیح انهم قاده السوء الذین یسیرون فی رکاب کل طامع و غاصب حرصا علی کرسی الحکم و لو بالاسم و الرسم.. و من البداهه ان ایه جماعه لا یمکن ان تخوض معرکه من المعارک الا بقیاده امین مخلص، و لا سبیل الی الجهاد بالقلم و اللسان، لان الطغاه هم المسیطرون علی وسائل الدعایه و الاعلام، و متی ترک الجهاد یدا و بیانا لسبب او لاخر یذهب علی مدی الایام الایمان من القلوب، و لا یبقی لانکار المنکر بشتی انواعه اثر و لا عین.. تماما کما ینسی صاحب المهنه مهنته بالترک و الهجران.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه – فی ظلال نهج البلاغه – محمد جواد مغنیه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *