نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۴۲۹

[صفحه ۴۶۹]
یفترق کل من العدل و الجود عن الاخر فی امرین: الاول ان العدل ضد الانحراف و الاجحاف، فای شیء وضعته فی مکانه المقرر له فقد عدلت و انصفت، فاذا انحرفت به عن موضعه فقد جرت و اجحفت، اما الجود فهو فضل و احسان تماما کالرحمه- مثلا- اذا کان لک حق علی آخر، و استوفیته منه بلا زیاده فهذا عدل و انصاف، و ان سامحت و تنازلت بلا عوض فهو جود تمدح علیه و تشکر (و من تطوع خیرا فان الله شاکر علیم- ۱۵۸ البقره). و قول الامام: (الجود یخرجها من جهتها) ای یتجاوز بالاشیاء عن مواضعها الی جهه البر و الاحسان، لا الی جهه البغی و العدوان. الثانی (العدل سائس عام) ای اساس و نظام للحیاه بشتی جهاتها، و فالقوه بلا عدل هی استبداد، و الحریه بلا عداله فوضی، و العلم بلا انصاف ضلال و فساد، و بالتالی فلا حیاه بلا عدل (و الجود عارض خاص) لا یشمل جمیع نواحی الحیاه، و هی تتم و تستقیم بلا جود.
برگرفته از کتاب شرح نهج البلاغه – فی ظلال نهج البلاغه – محمد جواد مغنیه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *