نهج البلاغه

شرح نهج البلاغه محمد دشتی – حکمت ۱۰

عفو و گذشت
اذا قدرت علی عدوک فاجعل العفو عنه شکرا للقدره علیه
(هنگامی که بر دشمن خود تسلط یافتی به عنوان شکر این تسلط و قدرت به عفو و اغماض، روی آور!)
ناصرخسرو:
ای شاه نصیب خویش بیرون کن
زین جاه بلند و نعمت و شاهی
بنگر به ضعیف حال درویشان
بگذار سپاس آن‌که بر گاهی [۳۳۰۱].
حافظ:
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا
امیرخسرو:
چو قادر شدی خیره کم ریز خون
مزن دشنه بر بستگان زبون [۳۳۰۲].
حافظ:
دائم گل این بستان شاداب نمی‌ماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانائی [۳۳۰۳].
اسدی طوسی:
چو چیره شوی خون دشمن مریز
مکن خیره با زیردستان ستیز [۳۳۰۴].
برگرفته از کتاب شرح و تفسیر نهج البلاغه ترجمه محمد دشتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *