نهج البلاغه

نامه ۴۸ نهج البلاغه – به معاویه درباره حکمیت

و من کتاب له ع إ لی مُعاوِیَۀَ
فَإِنَّ الْبَغْیَ وَالزُّورَ یُوتِغَانِ الْمَرْءَ فِی دِینِهِ وَ دُنْیَاهُ ، وَ یُبْدِیَانِ خَلَلَهُ عِنْدَ مَنْ یَعِیبُهُ ، وَ قَدْ عَلِمْتُ اءَنَّکَ غَیْرُ مُدْرِکٍ مَا قُضِیَ فَوَاتُهُ ، وَ قَدْ رَامَ
اءَقْوَامٌ اءَمْرا بِغَیْرِ الْحَقِّ فَتَاءَلَّوْا عَلَی اللَّهِ فَاءَکْذَبَهُمْ ، فَاحْذَرْ یَوْما یَغْتَبِطُ فِیهِ مَنْ اءَحْمَ دَ عَاقِبَۀَ عَمَلِهِ ، وَ یَنْدَمُ مَنْ اءَمْکَنَ الشَّیْطَانَ مِنْ قِیَادِهِ
صفحه ۵۷ از ۹۱
فَلَمْ یُجَاذِبْهُ . وَ قَدْ دَعَوْتَنَا إِلَی حُکْمِ الْقُرْآنِ وَ لَسْتَ مِنْ اءَهْلِهِ ، وَ لَسْنَا إِیَّاکَ اءَجَبْنَا ، وَلِکَنَّا اءَجَبْنَا الْقُرْآنَ فِی حُکْمِهِ ، وَالسَّلَامُ .
ترجمه : از نامه آن حضرت (ع ) به معاویه
ستمکاری و دروغگویی دین و دنیای آدمی را تباه می کند و کاستیهای او را نزد عیبجویانش آشکار می سازد . و تو می دانی که از
دست رفته را باز نتوانی آورد . مردمی قصد کاری نادرست کردند و حکم خدا را تاءویل نمودند و خدایشان دروغگو شمرد . بترس
از آن روز ، که هر که عاقبتی پسندیده دارد ، خشنود است و هر که زمام خویش به دست شیطان داده و برای رهایی خود به ستیزه
برنخاسته ، پشیمان است . تو ما را به حکم قرآن فرا خواندی و حال آنکه ، خود اهل قرآن نیستی . ما دعوت تو را اجابت نکردیم ،
بلکه حکم قرآن را گردن نهادیم . والسلام .
برگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه: حسین انصاریان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *