آرشیو نهج البلاغه
-
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۰۰
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۰۰ و من کلام له ع فی معاویه وَ اَللَّهِ مَا مُعَاوِیَهُ بِأَدْهَى مِنِّی وَ لَکِنَّهُ یَغْدِرُ وَ یَفْجُرُ وَ لَوْ لاَ […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۱۳۰ – ترجمه اردبیلی
و از کلام حضرت است که بابو ذر فرموده که فرموده مر ابو ذر وقتی که بیرون کردند او را از مدینه بربذهای ابو ذر بدرستی که تو خشمگین شدی […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۲۲ – ترجمه اردبیلی
و فرمود بدرستی که مر خدای راست فرشته مکه ندا میکند بزائید برای مردن و جمع شوید از برای فنا یافتن و بنا کنید برای خرابیبرگرفته از کتاب نهج البلاغه […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد دشتی – خطبه ۱۶۸ – هنگام حرکت به بصره
راهنمائی پیامبران الله بعث رسولا هادیا بکتاب ناطق و امر قائم(همانا خدا، پیامبری با کتابی گوینده و اموری استوار فرستاد).شیخ محمود شبستری:در این راه انبیاء چون سارواننددلیل و رهنمای کاروانند […] -
0
خطبه ۱۷۹ نهج البلاغه – در نکوهش اصحابش
و من خطبۀ له ع فِی ذَمَّ اءَصْحابِهِاءَحْمَدُ اللَّهَ عَلَی مَا قَضَی مِنْ اءَمْرٍ ، وَ قَدَّرَ مِنْ فِعْلٍ ، وَ عَلَی ابْتِلَائِی بِکُمْ اءَیَّتُهَا الْفِرْقَۀُ الَّتِی إِذَا اءَمَرْتُ لَمْ […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد دشتی – حکمت ۵۴
قناعت و خودکفائیالقناعه مال لا ینفد(قناعت، سرمایهای است که تمام نمیشود)سعدی:چو در تنگدستی، نداری شکیبنگهدار وقت فراخی، حسابخدا را ندانست و طاعت نکردکه بر بخت و روزی، قناعت نکردقناعت، توانگر […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – نامه ۳۱ – به حضرت مجتبی
[صفحه ۱]از جمله وصیتهای علی (ع) که به (فرزندش) حسن بن علی (ع) پس از بازگشت از صفین در محل حاضرین نوشت. میگویم: جعفر بن بابویه – رحمه الله – […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۶۰
[صفحه ۴۳۰]ذیاده: دفعا، و حیاشه: جذبا. ان الله سبحانه و هب لعبده القدره، و العقل، و الاراده، و امره و نهاه، و وعده بالجنه ان اطاع، و توعده بالنار ان […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۰۸ – ترجمه اردبیلی
و فرمود هلاک شدند در حق من دو مرد دوست غلوّ کننده در محبّت و دشمن مبالغه کننده در دشمنینسخه نهج البلاغه (براساس ترجمه اردبیلی)، ص: ۳۵۹برگرفته از کتاب نهج […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۴۷۱
[صفحه ۷۹۲](هرگاه مومن باعث خشم برادر خود گردد، در حقیقت از او جدا شده است). حشمه، احشمه: او را به خشم آورد و بعضی گفتهاند: او را شرمسار کند. این […]