آرشیو نهج البلاغه
-
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۰۷ – ترجمه اردبیلی
و از سخن علی علیه السلام بر او باد سلامامّا پس از حمد و صلوات پس بتحقیق که گردانید خدا برای من بر شما حقّی بامارت و حکومت من بر […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۱۰۴
[صفحه ۱۱](الفصل الواحد و الثلاثون- فی الجمل و هم الناکثون) اقول: قاله (ع) فی طلحه و الزبیر فانهما کانا عالمین بانه (ع) علی الحق، و انهما علی الباطل و مع […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۰ – ترجمه اردبیلی
و از خطبه علی علیه السلام ست بر او سلام بر بیان مخاویف پس از مرگپس بدرستی که شما ای اهل عصیان اگر به بینید آنچه معاینه میبیند کسی که […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۵
[صفحه ۱۰۷]اللغه: عرجوا: میلوا. و افلح: فاز: و اجن الماء- بفتح الجیم- تغیر لونه و طعمه فصار کریه المذاق. و اندمجت علی کذا: انطویت علیه. و المکنون: المستور. و الارشیه: […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۱۷۳
[صفحه ۳۵۱]اقول: رواه (الروضه) و اکثروا الکلام فی افضلیه الصمت و الکلام، ففی (دیوان المعانی): عن ابیتمام قال: تذاکرنا الکلام و الصمت فی مجلس سعید بن عبدالعزیز، فقال: لیس النجم […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – نامه ۶۰
[صفحه ۱۴۳]اللغه: الشذی: الاذی. و المعره: المسائه. و الجوعه: مصدر جاع. الاعراب: من عبد الله متعلق بمحذوف خبرا لمبتدا محذوف ای هذا الکتاب مرسل من عبد الله، و ظلما صفه […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۸۲
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۸۲ وَ قَالَ ع لاَ تَقُلْ مَا لاَ تَعْلَمُ بَلْ لاَ تَقُلْ کُلَّ مَا تَعْلَمُ فَإِنَّ اَللَّهَ فَرَضَ عَلَى جَوَارِحِکَ کُلِّهَا فَرَائِضَ […] -
0
خطبه ۵۸ نهج البلاغه – زمانى که عزم بر جنگ خوارج داشت
و قال ع لَما عَزْم عَلی حَرْبِ الخَوارج وَ قیلَ لَه إ نَ القوَمَ عبروا جَسر النَهْرَوانمَصَارِعُهُمْ دُونَ النُّطْفَۀِ وَ اللَّهِ لَا یُفْلِتُ مِنْهُمْ عَشَرَهٌ وَ لَا یَهْلِکُ مِنْکُمْ عَشَرَهٌ […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۲۵۱
[صفحه ۶۲۹](وفاداری نسبت به فریبکاران، خود نوعی فریبکاری در پیشگاه خداست و فریبکاری نسبت به فریبکاران، وفاداری در پیشگاه خداست). توضیح این که از جمله عهد و پیمانهای الهی در […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۳۵۴
[صفحه ۷۰۹](هر که میخواهد آبروی خویش را محفوظ بدارد، باید ستیز با دیگران را ترک کند). و این مطلب بدان جهت است که ستیز باعث تحریک قوهی خشم نسبت به […]