آرشیو نهج البلاغه
-
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۱۹
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۱۹ وَ قَالَ ع مَثَلُ اَلدُّنْیَا کَمَثَلِ اَلْحَیَّهِ لَیِّنٌ مَسُّهَا وَ اَلسَّمُّ اَلنَّاقِعُ فِی جَوْفِهَا یَهْوِی إِلَیْهَا اَلْغِرُّ اَلْجَاهِلُ وَ یَحْذَرُهَا ذُو […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – نامه ۶۵
[صفحه ۳۴۲](الفصل الثامن- فی الامامه الخاصه) قول المصنف (الیه ایضا) ای: الی معاویه لذکره قبله ایضا کتابا له (ع) الی معاویه. قوله (ع) اما بعد فقد آن لک فی (الصحاح): […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۴۱۲
[صفحه ۴۶۰]طوامح: جمع طامح، و هبابها- بفتح الهاء- هیجانها، و المعنی ان نظره الرجل الی المراه فی بعض الاحیان قد تکون داعیه الی شهوتها، و الشهوه طریق الفتنه. و لذا […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – نامه ۱۶
امام علی (ع) – نهج البلاغه – نامه ۱۶ و کان یقول ع لأصحابه عند الحرب لاَ تَشْتَدَّنَّ عَلَیْکُمْ فَرَّهٌ بَعْدَهَا کَرَّهٌ وَ لاَ جَوْلَهٌ بَعْدَهَا حَمْلَهٌ وَ أَعْطُوا اَلسُّیُوفَ […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۳۳۷
[صفحه ۶۹۷](ناتوانی بر گناه، نوعی عصمت و دوری از گناه است). یعنی از جمله وسایل عصمت و بازدارندهی گناه آن است که انسان خود را به ترک گناه عادت دهد […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۰۹ – ترجمه اردبیلی
عمری را که عذر را ظاهر ساخت در آن خدای تعالی یعنی مهلت داد بسوی فرزند آدم برای تحصیل طاعتبرگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۱۶۲
[صفحه ۴۵۱]اللغه: ساطح: باسط. و المهاد. الفراش، و المراد به هنا الارض. و المسیل: موضع السیل. و الوهاد- بسکر الواو- جمع وهده بفتحها، و هی الارض المنخفضه. و المخصب: خالق […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۴۱۳
[صفحه ۷۵۵](همین قدر در عقل و خرد تو بس که راههای گمراهیات را از راههای رستگاری آشکار سازد). هدف از عقل عملی همان است که امام (ع) بیان داشته است […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۵۵ – ترجمه اردبیلی
دوست دارد دوست خود را شاید بگردد دشمن تو در روزی و دشمن دارد دشمن خود را شاید دشمنی بنرمی شاید که گردددوست تو در روزیبرگرفته از کتاب نهج البلاغه […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۱۶۳
[صفحه ۴۶۱]اللغه: استسفرونی: جعلونی سفیرا و وسیطا. و الوشیجه: الاشتباک و عروق الشجره. و السیقه: الدابه تساق، و قد فسرها الامام بقوله: (یسوقک) مروان. و المرج: الاضطراب و الالتباس و […]