آرشیو نهج البلاغه
-
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – خطبه ۲۲۱ – درباره تقوا
[صفحه ۱۸۴]از خطبه های آن حضرت (ع) است: قسمت اول خطبه حابس: بازدارنده خالس: باسرعت و ناگهانی تکنف: احاطه و فراگیری طیات: جمع طیه: منازل میان راه در مسافرت. واتر: […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۹۴ – ترجمه اردبیلی
و از خطبه علی علیه السلام ست برا او باد سلامبرانگیخت حضرت رسالت را در حالتی که مردمان گمراه بودند در حیرانی و خبط کنندگان در فتنه معاصی و بلا […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۳۰ – ترجمه اردبیلی
و فرمود مر ستمکار را از مردان سه علامتست ستم میکند بر کسی که بالای اوست بسبب معصیت و فسوق و بر کسی که زیر دستصفحه ۲۸۲ از ۳۰۲اوست بغلبگی […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۲۴۲
[صفحه ۳۸۳]اقول: قال ابن ابیالحدید: هذا فصل یتضمن کلاما دقیقا یذکره المتکلمون فی الخاطر الذی یخطر عن غیر موجب لخطوره، فانه لا یجوز ان (الفصل الاول- فی التوحید) یکون الانسان […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۹۹
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۹۹ وَ قَالَ ع فِی صِفَهِ اَلْغَوْغَاءِ هُمُ اَلَّذِینَ إِذَا اِجْتَمَعُوا غَلَبُوا وَ إِذَا تَفَرَّقُوا لَمْ یُعْرَفُوا وَ قِیلَ بَلْ قَالَ ع […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۳۹
[صفحه ۴۴۶](زبان خردمند پشت قلب، و قلب بیخرد، پشت زیان اوست). سیدرضی میگوید: این سخن امام (ع از جمله مطالب شگفتآور دلپذیر است، و مقصود آن است که خردمند زبانش […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۳۲
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۳۲ وَ قَالَ ع إِنَّ لِلَّهِ مَلَکاً یُنَادِی فِی کُلِّ یَوْمٍ لِدُوا لِلْمَوْتِ وَ اِجْمَعُوا لِلْفَنَاءِ وَ اِبْنُوا لِلْخَرَابِ حکمت ۱۳۲ ضرورت […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۹۲ – ترجمه اردبیلی
دوستی پدران خویشی است و پیوند میان پسران و خویشاوندی محتاجتر است بمحبت از محبت بقرابتبرگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۳۳ – ترجمه اردبیلی
و از سخن علی علیه السلام بر او باد سلامستایش میکنم خدای را از جهۀ شکرگزاری مر نعمت دادن او را و یاری میطلبم از دبر وظیفههای حقهای او آن […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۲۶۷
[صفحه ۶۵۱](طمع، انسان را تا لب آب میآورد بدون این که برگرداند و ضمانت میکند بدون این که وفا کند، بسا نوشندهی آب که پیش از سیراب شدن، گلوگیر شود. […]