آرشیو نهج البلاغه

امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۳۶۷ وَ قَالَ ع یَا أَیُّهَا اَلنَّاسُ مَتَاعُ اَلدُّنْیَا حُطَامٌ مُوبِئٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ قُلْعَتُهَا أَحْظَى مِنْ طُمَأْنِینَتِهَا وَ بُلْغَتُهَا أَزْکَى مِنْ ثَرْوَتِهَا […]

ادامه ...

بترسید از خدا همچو ترسیدن کسی که چست شد در طاعت در حالتی که مجرد و سرعت نمود در طاعت در زمان مهلت دنیا وپیشی گرفت از ترس و نظر […]

ادامه ...

و فرمود نیست خیری که مستحق؟؟؟ نامیدن شر باشد آن شر که بعد از انرا و بهشت باشد و هر نعمتی نسبت ببهشت حقیر است وبیمقدار و هر بلائی که […]

ادامه ...