آرشیو نهج البلاغه
-
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۴۵۶
[صفحه ۱۱۸](الفصل التاسع- فی اخباره(ع) بالملاحم … ) اقول: و فی غریب حدیثه (ع) کما رواه ابن قتیبه- و قد نقله ابن ابیالحدید فی فصل غریب الکتاب- (ان بنیامیه لا […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۴۹ – ترجمه اردبیلی
و فرمود سخاوت آنست که باشد در ابتدا بی سابقه ریا و سمعه پس آن سخا که باشد از سؤال پس آن شرمندگیست و ننگ داشتنبرگرفته از کتاب نهج البلاغه […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۳۰
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۲۳۰ و من خطبه له ع فی مقاصد أخرى فَإِنَّ تَقْوَى اَللَّهِ مِفْتَاحُ سَدَادٍ وَ ذَخِیرَهُ مَعَادٍ وَ عِتْقٌ مِنْ کُلِّ مَلَکَهٍ […] -
0
شرح نهج البلاغه مکارم خطبه ۱۶۲ – پاسخ به کنار گذاشته شدن او از خلافت
وَ مِنْ کَلاَم لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُلبعض أصحابه و قد سأله: کیف دفعکم قومکم عن هذا المقامو أنتم أحق به؟از سخنان امام(علیه السلام) است در پاسخ بعضى از یارانش که از […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – نامه ۴۵
[صفحه ۳۰۸](الفصل الثامن- فی الامامه الخاصه) (بلی کانت فی ایدینا فدک) فی (البلدان) قال ابندرید: فدکت القطن تفدیکا اذا نفشته. قلت: انما فی (جمهرته): فدکت القطن اذا نفشته لغه ازدیه. […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – حکمت ۵۸
[صفحه ۴۶۰](زن همچون کژدمی است که گزیدنش شیرین است) در مورد کژدم گزیدنش را لسبه گویند و کلمه عقرب را با صفت مزبور از آن جهت استعاره از زن آورده […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۲۷
[صفحه ۱۸۶]اللغه: الجنه- بضم الجیم- ما وقی او ستر. و دیث- بتشدید الیاء المکسوره- ذلل ای صار سهلا ذلولا، و منه قوله تعالی: (و ذللت قطوفها تذلیلا). و الصغار: الضیم. […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۷۲ – ترجمه اردبیلی
و فرمود وقتی که پرسیدند او را از سرّ قدر پس فرمود راهیست تاریک پس در مروید بآن و دریائیست بیپایان پس مروید بآن و سرنیست از اسرار خدا پس […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۴۸۰
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۴۸۰ وَ قَالَ ع إِذَا اِحْتَشَمَ اَلْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ قال الرضی یقال حشمه و أحشمه إذا أغضبه و قیل أخجله أو […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – نامه ۷ – به معاویه
[صفحه ۶۰۲]نامهی دیگر حضرت به معاویه: محبره: آرایش یافته تنمیق: زینت دادن نامه هجر یهجر هجرا: موقعی که شخصی هذیان بگوید، یا در سخن گفتن به فحش و ناسزا پردازد. […]