آرشیو نهج البلاغه
-
0
شرح نهج البلاغه مکارم نامه ۲۱ – به زیاد بن ابیه
از نامه هاى امام(ع) استکه آن را نیز براى زیاد نوشته است(۱)۱ . سند نامه:این نامه را بلاذرى در انساب الاشراف آورده است و در واقع آنچه مرحوم سیّد رضى […] -
0
نامه ۱۱ نهج البلاغه – به هنگامى که لشگرى را به سوى دشمن فرستاد
و من وصیۀ له ع وصَی بِها جَیْشا بَعَثَهُ إ لَی الْعَدُوِّفَإِذا نَزَلْتُمْ بِعَدُوِّ اءَوْ نَزَلَ بِکُمْ فَلْیَکُنْ مُعَسْکَرُکُمْ فِی قُبُلِ الْاءَشْرافِ ، اءَوْ سِفاحِ الْجِبالِ ، اءَوْ اءَثْناءِ الْاءَنْهارِ […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد دشتی – خطبه ۱۸ – نکوهش اختلاف عالمان
عظمت قرآنان القرآن ظاهره انیق و باطنه عمیق … و لا تکشف الظلمات الا به(همانا قرآن ظاهرش زیبا و باطن او پرمایه و عمیق است … و تاریکیهای جهالت جز […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۵۰ – ترجمه اردبیلی
و از خطبه حضرتست در بیان شبهات که باعث انحراف مردمانست از طریق حقّجز این نیست که ابتدای واقع شدن فتنههای مضله هواهای شیطانیست که پیروی میشود و حکمهائیست از […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۴۰
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۴۰ و من کلام له ع فی الخوارج لما سمع قولهم لا حکم إلا لله قَالَ ع کَلِمَهُ حَقٍّ یُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۹۷
[صفحه ۴۵۱]لا یلتزم المغیره بشیء من الدین الا ما کان وسیله لماربه، و من اجل هذا یختلق لنفسه الشبهات عن عمد یتعلل بها لمرامه و آثامه. و قال ابن ابیالحدید، […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۹۷
[صفحه ۲۴۴]اقول: اما استصغارها لتعظم ففی (کامل المبرد): مر یزید بن المهلب باعرابیه فی خروجه من سجن عمر بن عبدالعزیز یرید البصره، فقرته غنما فقبلها و قال لابنه معاویه ما […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۲۹۱
[صفحه ۳۹۷]لیس هذا اغراء فی فعل الذنوب مع العزم علی التوبه، بل تحذیرا من المعصیه خوفا من مفاجاه الموت قبل التوبه و طلب المغفره، و حثا للمذنبین علی الاسراع الی […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۴۰
[صفحه ۵۱۷]و قال علیهالسلام: لبعض اصحابه: (الفصل الستون- فی موضوعات مختلفه) قول المصنف: (و قال علیهالسلام لبعض اصحابه): هو صالح بن سلیم بن سلامان بن طی (فی عله اعتلها) فلم […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – کلمه غریب ۲
[صفحه ۶۳۱](این سخنگوی زبان آور و ماهر). مقصود از شحشح زبانآور و ماهر در خطبهخوانی و توانا در ادای سخن، و هر تندگو و تندروز را شحشح گویند. اما شحشح […]