آرشیو نهج البلاغه
-
0
خطبه ۴۶ نهج البلاغه – وقتى که براى حرکت به شام تصمیم گرفت
و من کلام له ع عِنْدَ عَزمه عَلی الْمَسیر إ لی الْشاماللَّهُمَّ إِنِّی اءَعُوذُ بِکَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَ کَآبَۀِ الْمُنْقَلَبِ وَ سُوءِ الْمَنْظَرِ فِی الْاءَهْلِ وَ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد دشتی – حکمت ۳۹
زبان عاقللسان العاقل وراء قلبه(زبان انسان خردمند در پشت قلب (عقل) قرار دارد)فردوسی:چو با دل زبان را بود راستیببندد ز هر سو، در کاستیدل اگر با زبان نباشد یارهر چه […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۱۶
[صفحه ۱۳۱]اللغه: الذمه: العهد و الامان. و رهینه: ماخوذ به. و زعیم: کفیل. و صرحت: کشفت. و العبر: جمع عبره- بکسر العین- العظه یتعظ بها. و المثلات: العقوبات. البلبله: الاختلاط، […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۲۴۳
[صفحه ۵۸۶]اقول: قال تعالی (فاما من طغی و آثر الحیاه الدنیا فان الجحیم هی الماوی و اما من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنه هی الماوی). […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – خطبه ۲۳۲
[صفحه ۵۴۳](الزموا الارض و اصبروا علی البلاء) قال ابن ابیالحدید: امر اصحابه ان (الفصل السابع- فی الامامه العامه) یثبتوا و لا یعجلوا فی محاربه من کان مخالطا لهم من ذوی […] -
0
شرح نهج البلاغه مکارم خطبه ۲۳۱ – در ذى قار هنگام حرکت به سوى بصره
خَطَبَها بِذی قار وَ هُوَ مُتَوَجِّهٌ إلَى الْبَصْرَهِ، ذَکَرَهَا الْواقِدی فی کِتابِ «الْجَمَلِ»:از خطبه هاى امام(علیه السلام) است که در «ذى قار»(۱) هنگام حرکت به سوى بصره ایراد فرمود. «واقدى»(۲) […] -
0
خطبه ۵۵ نهج البلاغه – در مقایسه یاران پیامبر با یاران خود
و من کلام له عوَ لَقَدْ کُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَ لّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِه نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَ اءَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ اءَعْمَامَنَا مَا یَزِیدُنَا ذَلِکَ إِلا إِیمَانا وَ […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد دشتی – حکمت ۳۹۲
فال بد و نیکالفال حق و الطیره لیست بحق(تفال نیک زدن، خوب است ولی فال بد زدن مذموم و ناستوده است)نظامی:مزن فال بد کاورد حال بدمبادا کسی کو زند فال […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۲۱۹
[صفحه ۳۵۳](من اصبح علی الدنیا الخ).. ای علی فواتها، و المعنی ان من جعل الدنیا کل همه و اهتمامه فلا یسره شیء الا ما یناله منها، و لا یحزنه شیء […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۲۰۶ – ترجمه اردبیلی
نیست از عدالت حکم کردن بر کسی که امینست و معتمد بمجرد گمان بد توشهایستبرگرفته از کتاب نهج البلاغه ترجمه اردبیلی