آرشیو نهج البلاغه
-
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۳۹۵
[صفحه ۶۱۸](الفصل الستون- فی موضوعات مختلفه) و قال علیهالسلام: اقول: قال (ابن ابیالحدید): قیل فی تفسیر الکلام: من استدل بالمتشابه من القرآن فی التوحید و العدل انکشفت حیلته، فان علماء […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – خطبه ۴۱
[صفحه ۱۹۱](الفصل الخامس و العشرون- فی شکایته (ع) من اهل عصره) (ان الوفاء توام الصدق) التوام: اصله. ولد تضعه امه مع آخر فی بطن. قال الخلیل: هو فوعل، لان اصله […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد تقی شوشتری – حکمت ۳۲
[صفحه ۲۶۷]اقول: التبذیر و التقتیر مذمومان اما الاول فقال تعالی: ( … و لا تبذر تبذیرا ان المبذرین کانوا اخوان الشیاطین و کان الشیطان لربه کفورا). و اما الثانی فقال […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۰۶
[صفحه ۴۰۴]المراد بالحجر هنا الشر بدلیل قوله: (فان الشر لا یدفعه الا الشر) و المعنی اقضوا علی العنف بالعنف، قال سبحانه: (و قاتلوهم حتی لا تکون فتنه- ۳۹ الانفال). (ان […] -
0
شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی – خطبه ۸۱ – در نکوهش دنیا
[صفحه ۴۹۰]از سخنان امام (ع) است که در توصیف دنیا فرموده است عناء: رنج و زحمت چگونه توصیف کنیم جهانی را که اول آن رنج و آخر آن فنا و […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۲۹۲
[صفحه ۳۹۸]الله سبحانه علی کل شیء قدیر، یرزق العباد فی لحظه، و یحاسبهم کذلک.. یدرک الابصار و لا تدرکه رازقا و محاسبا، لانه تعالی لیس ماده تحس. و فی اسفار […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – خطبه ۱۹۶
[صفحه ۲۲۷]اللغه: اربه: حاجه و غایه. و افضت: صارت. و الاسوه: القدوه، و مراد الامام اتباع سنه النبی (ص) و یجوز ان یرید التسویه فی قسمه الاموال. و العتبی: الرجوع […] -
0
شرح نهج البلاغه محمد جواد مغنیه – حکمت ۳۷۹
[صفحه ۴۴۴]من جد و اجتهد فی طلب شیء ممکن الوقوع و الحصول بالنسبه الی طالبه- فلابد ان یناله کله او بعضه، ان استمر فی جهاده و صبر صبر الاحرار علی […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – حکمت ۱۳۳ – ترجمه اردبیلی
و فرمود ملک خود گردانید ثبات ایمان خود را بصدقه دادن و استوار سازید مالهای خود را بزکات دادن و دفع کنید موجهای بلا رابدعا کردنبرگرفته از کتاب نهج البلاغه […] -
0
امام علی (ع) – نهج البلاغه – خطبه ۱۰۰ – ترجمه اردبیلی
و از خطبه دیگر است که مشتمل است بر یاد کردن واقعههای عظیمهحق تعالی اوّلیست پیش از هر اول و آخریست پس از هر آخری باوّلیست ذات او واجب گشته […]